Toen ik in 2019 al meer dan tien jaar als psychologe werkte, werden mijn eigen kaarten grondig door elkaar geschud. Ik stortte in als een kaartenhuis. Op fysiek vlak was ik uitgeput en opgebrand. Wat daarop volgde was een proces van jarenlang herstel, de woestijnfase, waarin ogenschijnlijk weinig gebeurde. Niets is echter wat het lijkt. Mijn oude identiteit werd stap voor stap met de grond gelijk gemaakt tot er ogenschijnlijk niets meer van mij overbleef. Dit hele proces was voor mij een uitnodiging om: 

• Tot radicale eerlijkheid te komen. 
• Mijn diepere waarheid te doorvoelen. 
• Voorouderlijke en maatschappelijke beperkende conditioneringen te doorvoelen en af te leggen. 
• De maskers af te leggen en mijn wilde natuur weer te omarmen. 
• De behoeften van mijn innerlijk kind te erkennen en ruimte te geven. 
• En niet in het minste: mijn eigen oorsprong te herinneren. 

Het stappen in het proces van individuatie – het volwassen en soeverein worden was een heuse heldinnentocht voor mij. Geen idyllisch plaatje maar een rauwe meanderende tocht doorheen uitputting, allerhande fysieke ongemakken, ontlading van angsten, herinnering, verwondering, schoonheid, verdieping, verankering en zoveel meer. 

In dit gestage proces van wedergeboorte werd ik begeleid in mijn nachtelijke dromen. Daar waar ik weinig of geen antwoorden vond in de buitenwereld, werden dromen mijn gids doorheen de duisternis. Het opruimen van alles wat niet bij mij hoorde, opende een groot veld van gedragenheid in mezelf en een helende verbinding met de natuur en de aarde. Mijn woestijnoogst is tot op de dag van vandaag rijkelijk. In de diepte heb ik zoveel parels mogen oprapen. Mijn eigen levensproces geeft nu ook zoveel meer diepte aan mijn werk met anderen.